De rijkdom van de herfst

Het is zaterdag. Vanavond komen er vrienden eten. De rijkdom van de herfst komt me aan pompoenen, uien, wortels, vijgen, appels en peren tegemoet en de kruidentuin barst zowat uit haar voegen. Ik kan haast niet kiezen wat ik zal gaan maken voor het diner.

Verwonderd ben ik over de rijkdom van de herfst. Over hoeveel er is. Het is er gewoon. En zeker, ik weet dat er een heel proces van winter, lente en zomer aan vooraf ging. Maar nu het volop herfst is, is het er gewoon. Ik hoef alleen maar te rapen en te kiezen…

In mijn leven bevind ik me zo vlak voor mijn 50e levensjaar ook in de herfst. Wat kan ik de overgang van zomer naar herfst in mezelf diep ervaren bij momenten. Letterlijk door mijn vrouwenlichaam dat haar vruchtbare cyclus loslaat, maar ook dat het vruchtgeven er ‘gewoon’ is. Zijn en kiezen waar ik mee ga werken in het contact met mensen en in het werken met groepen. Ik heb wel de neiging om dat ‘gewoon’ tussen haakjes te plaatsen. Wat eraan vooraf ging was en is niet maar gewoon. Het is keihard werken en mezelf steeds opnieuw aankijken in contact met anderen.

Soms gaat mijn herfst met tranen van rouw over wat niet meer is, en soms gaat dat met diepe vreugde over de oogst die er is.

Vandaag voel ik me vooral dankbaar, voor alles wat er is.

Vanavond oogsten, vieren en proosten we daarop!

Met mijn bordje yoghurt schuif ik nog even op het bankje bij de achterdeur. Er valt een beukennootje op mijn bord…. Wat hou ik van de rijkdom van de herfst.